Blog Piotra Chojnackiego. Książki nowe, stare, znane i zupełnie zapomniane, pełna swoboda wyboru.
Jest 5 stycznia, jest impreza. Piętnaste urodziny bloga, który co prawda dalej haniebnie zaniedbuję i który czytają tylko najwytrwalsi z wytrwałych, ale który trwa sobie, bo kto mu zabroni… Zapraszam więc na tradycyjne podsumowanie ubiegłego roku z tradycyjną częścią nieoficjalną.
Na kilka dni przed piętnastymi urodzinami bloga (ależ ten czas leci!) zapraszam na tradycyjny końcoworoczny przegląd najchętniej czytanych wpisów. Co prawda, słupki statystyk na blogu w tym roku raczej nie były wysokie, ale zestawienie wyszło całkiem zacne. Druga piątka Seria „Portrety” nieodmiennie wzbudza ciepłe uczucia i teksty o tych tomikach zawsze cieszą się…
Gdy miała dziesięć lat, zobaczyła występ Elvisa Presleya i pomyślała, że też chce się znaleźć na scenie. Jednak realizacja tego marzenia nie była łatwa, a wspomnienia Cher dobitnie pokazują, że wejście na szczyt to często kwestia przypadku, spaść z niego można w jednej chwili, a powroty na gwiazdorskie wyżyny zdarzają się rzadko.
Życie siedemnastolatki jest emocjonalną szarpaniną i bez małżeńskich problemów rodziców, i bez zakochania w koledze z klasy, który wydaje się nie zwracać na Ewę uwagi. Kiedy jednak to wszystko zbiegnie się ze sobą, dostajemy historię, w której trudno się uczuciowo połapać i bohaterce, i czytelnikom.
Po wypadku Sean, ze zdeformowaną twarzą, ogranicza kontakty ze światem zewnętrznym – właściwie z nikim się nie spotyka i rzadko wychodzi z domu. Podczas długich godzin spędzonych w szpitalnym łóżku wymyślił jednak grę, która pozwala mu zarabiać i wpływać na losy zaangażowanych w rozgrywkę ludzi.
„Z nikim”, odpowiada piętnastoletni Andrzej, gdy na rozprawie rozwodowej rodziców sędzia pyta go, czy chciałby zamieszkać z ojcem, czy z matką. Chłopak próbuje dojść do ładu ze swoimi uczuciami, zrozumieć, dlaczego małżeństwo rodziców się rozpadło, a równocześnie w ramach buntu uczestniczy w szczeniackich wygłupach.