Pranie literackie, cz. 12: „Wszystko będzie się dziś prało, wszystko!”

Dziewiętnastowieczne poradniki gospodarstwa domowego radziły, by wielkie pranie, jako przedsięwzięcie ze wszech miar skomplikowane i dezorganizujące codzienne domowe życie, urządzać możliwie rzadko. Wymagało to rzecz jasna sporych zasobów wszelakiej bielizny, która kiedyś się jednak kończyła i wtedy zaczynało się coś w rodzaju armagedonu na skalę lokalną, znakomicie opisanego przez Ewę Szelburg-Zarembinę.

Joanna znosi z podwórza świeżo narąbane drwa. […] Przykląkłszy na prawe kolano, z wielkiego stosu szczap zdejmuje drewno jedno po drugim i układa je sobie na lewym ramieniu. Gdy sięgają jej do brody, wstaje z trudem i uginając się, i zataczając dźwiga brzemię do sieni. Tu zrzuca je z hukiem pod próg kuchennej izby i wraca po nowe.
Dziś Maryna musi mieć wszystko drzewo pod ręką.
Dwie najemne kobiety, do pasa w podspodnich spódnicach tylko, od pasa tylko w koszulach, noszą konwiami wodę. Nie ciągną jej żurawiem ze studni, ale idą kołysząc nosidłami przez całe podwórze, przez przełaz, przez steczkę łąkową do rzeki. Gołymi kolanami klękają na mokrych kamieniach i zarzucają daleko ciężkie konewki w płytką wodę. Wracając z napełnionymi znaczą za sobą mokry ślad. Słońce trop w trop idzie za nimi tym śladem i liże ich mokre nogi, widoczne wysoko spod ukasanych podołków. Zostawiwszy słońce przede drzwiami, rozgrzane do potów, mokre nosiwody wchodzą przez ciemną sień do kuchennej izby. Opierają konwie o wrąb wielkiej stągwi, przechylają je i napełniają rzeczną wodą dębową stągiew aż po wręby.
Maryna musi mieć dziś wiele miękkiej wody.
Ciemna komórka przy spiżarni otwarta jest dziś ze swych zardzewiałych skobli. Stoi w niej Cyriakowa. Starucha zdejmuje omackiem z haków, wbitych głęboko w suchą ścianę, wielkie wory z pasiastego, rzadkiego płótna, zawściągnięte u góry na szerokie taśmy. Przewlekła je wszystkie z trudem przez próg i układa w stertę pośrodku kuchennej izby. Potem wraca raz jeszcze do ciemnej komórki ze światłem w ręce. Sprawdza, czy wszystko wyniosła.
Maryna liczy worki wzrokiem. Już wystawiła na kuchnię niecki i niecułki. Wytoczyła balijki i balie. Sprawdza, czy klepki nie rozeschły się pod obręczami. Czy szczelnie siedzą czopy. Odmierza popiół na ług. Ale klucze od mydła ma pani Julia.
Joanna idzie po te klucze, aby je przynieść Marynie. […]
Po chwili stoi Joanna przy oknie w kuchni i na wąskiej desce kraje oburącz cienkim szpagatem długie kawałki łaciatego mydła na mniejsze.
— Mokre — narzeka Maryna. — Mokre jak gnój. A mówiłam mamie, żeby wcześniej założyć na piec i wysuszyć.
— Zmydli się, zmydli… — Starucha zajęta jest opróżnianiem worków.
— Joasiu! — woła. — Joasia pomoże zliczać.
Z wnętrz worków, wywleczonych z ciemnej skrytki, wydobywają się bez końca i wywalają na podłogę kłęby płótna. Rosną trzy wielkie góry… Stołowa, pościelowa, osobista…
— Joasiu, niechże Joasia zlicza.
Ze wznoszących się w górę stert dobywają się gwałtownie ściśnięte kłęby silnego odoru i uwolnione rozpełzają po olbrzymiej kuchni. Pakują się pod okap komina. Ciągną do sieni. Przecedzają się szparami do dalszych pomieszczeń. Rozwłóczą się wśród garnków. Sadowią się za obrazami. Wsiąkają w sprzęty. Chwieją się na parapecie otwartego okna i — wracają do wnętrza osiadając z powrotem na bezkształtnym, białym trzęsawisku, które urosło już trzema górami pod sufit, zamknęło ciasnym kręgiem Joannę i Cyriakową, wchłonęło Marynę i obie najemne nosiwody.
— No, niechże Joasia prędzej liczy.
Joanna schyla się nad każdą sztuką.
— Obrus, obrus, serwetka… koszula, majtki, stanik, koszula… poszwa, podpina, poszwa…

Wśród bezładnych załamań, szwów, zagięć, wzdłuż wątku, w poprzek osnowy skryte, wstają teraz z plam, smug i zatarć zjełczałe, sfermentowane zapachy jadła, rozlanych napojów, ciała, jego miłosnych spraw, pocącego się snu, cuchnących chorób.
Otępiała, bliska mdłości, wychodzi wreszcie Joanna z kręgu brudów.
— Zwlecz no jeszcze pościel z łóżek — mówi Maryna. — Wszystko będzie się dziś prało, wszystko!
W kominie huczy silny ogień. Mocne, giętkie ramiona płomieni raz po raz wysuwają się spod rozpalonej do czerwoności blachy i obchwytują ciasno krągłe boki kotła i uszatych saganów. Cofając uścisk zostawiają jego ślad w postaci czarnych smug na jasnych brzuchach garów. W kotłach i w saganach cwałuje gotująca się woda. Uderza sobą w pokrywy, odrzuca je z hałasem daleko na kuchnię, a sama wylatuje z sykiem po gładkich bokach naczyń w dół na palenisko. Nie dotknąwszy jednak blachy już w locie zmienia się w mleczną parę i kłębami niesie się przez powietrze ku rozwalonym na oścież drzwiom do sieni, ku oknom, wywartym na dwór.
W ogniu, w parze, rozlewa, dolewa wrzątek stara Cyriakowa. Drewnianym mieszadłem miesza gotującą się w kotle bieliznę, ledwo widoczna spoza chmury kipiątku.
Maryna schyliła się nad płaską balią pełną kolorów. Nagie ręce zanurzyła po ramiona w miękką zimną wodę. Joanna stoi obok, z białej szmatki prószy ciemnoszafirowy pył na wodę w balii. Woda jest już bardzo niebieska.
— Dosyć — mówi Maryna. — Dosyć będzie tej farbki.
W misie pod oknem opalizuje przejrzysty, gęsty jak ciasto krochmal. W szklance na oknie mokną pomarańczowe włosy szafranu.
— Niech Joasia zobaczy, może już mają dość na kolor?
— Nie róbcie za żółtych tych firanek — przestrzega Cyriakowa, wyrzucając dymiącą bieliznę na niecki.
Na ławce pod ścianą stoi talerz z chlebem i drugi z solonymi ogórkami. Nikt dziś nie je gotowanego. […]
Na płaskich nieckach kopiasto nakładzione leżą dobrze wyżęte, skręcone kawałki (stara Cyriakowa ma jeszcze siłę w rękach).
— Niech Joasia przełoży kolory na drugą nieckę, bo tasiemka od tej czerwonej halki, widzę, puszcza, zafarbuje ręczniki. A mówiłam mamie, żeby kolorów nie mieszać — gniewa się Maryna.
— Nie gadaj, pośpieszaj — nagli Cyriakowa — bo i co bandzie za wieszanie takie po nocy.
Joanna znalazła sznury. Wychodzą wszystkie trzy objuczone mokrą bielizną. Drzwi kuchni zostawiają za sobą otwarte.

Ewa Szelburg-Zarembina, Wędrówka Joanny, Państwowy Instytut Wydawniczy 1965, s. 176-180.